[CS] SS: Remind

posted on 02 Feb 2010 22:37 by windalche in ss

* จากโครงการโรงเรียนลูกบาศก์ 2552/2

 

 

Cubic School: Side Story

 

Remind
100202. g. general. cubic school project.
characters: กวี, ครูซัน, ครูไม, ครูเคน

 

 

[1.]

 

            กันต์กวี รวีเรืองรองหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าตลาดบางขุนเทียน

            ครูหนุ่มเป็นคนที่เดินทางมาทำงานที่โรงเรียนลูกบาศก์เช้าเป็นปกติ แต่เนื่องจากต้องออกจากบ้านเช้า บางครั้งจึงไม่มีอะไรตกถึงท้องก่อนเริ่มงาน หากวันไหนนึกห่วงสุขภาพตัวเองขึ้นมาบ้าง เขาก็จะหยุดแวะที่ตลาดบางขุนเทียนก่อนเข้าโรงเรียน

            แต่สาเหตุที่เขาหยุดวันนี้ไม่ใช่เพราะนึกอยากหาอาหารเช้า

            หากเป็นเพราะกลุ่มกุหลาบหลากสีที่วางเรียงกันละลานตาอยู่เบื้องหน้า

            สนใจดอกไหนหรือจ๊ะ พ่อหนุ่ม

            เสียงอ่อนโยนเรียกให้กันต์กวีเบนสายตาไปตามที่มา สบเข้ากับแก้วตาสีอ่อนของหญิงชราในชุดไทยประยุกต์สีซีด ก่อนจะเลื่อนไปพบกับรอยยิ้มอบอุ่นบนดวงหน้าของคนขาย

            เขาส่งยิ้มจางๆ กลับ

            ขายยังไงเหรอครับ?

            ยายขายเป็นช่อจ้ะ พ่อหนุ่ม ช่อละยี่สิบบาท หนึ่งช่อเล็กๆ ก็ประมาณสิบดอกได้

            กันต์กวีเพียงแต่พยักหน้ารับ

            พินิจพิจารณาอยู่นานแต่ก็ยังตัดสินใจเลือกดอกไม้ไม่ได้ กระทั่งสะดุดลงที่กองกุหลาบสีขาวพิสุทธิ์ นึกหวนถึงสาเหตุที่ทำให้หยุดเท้า แล้วก็ตัดสินใจในที่สุด

            ขอกุหลาบขาวหนึ่งช่อครับ ยาย

 

 

[2.]

 

            เขาเดินเข้าห้องพักครูพร้อมกุหลาบขาวหนึ่งช่อ

            และเพราะเหตุนั้น เสียงซักถามจึงดังขึ้นเป็นระยะ บางครั้งก็มีเสียงหยอกเย้าปนมา ซักถามว่ามีใครที่ไหนซื้อกุหลาบวาเลนไทน์ให้ล่วงหน้าหรือเปล่า แต่กันต์กวีเลือกที่จะไม่มีปฏิกิริยาลนลานตอบสนอง และตอบกลับไปเสียงซื่อตามตรงว่า

ซื้อมาเองน่ะครับ

            เท่านั้น คำถามทั้งหมดทั้งปวงก็อันตรธานหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

            ชายหนุ่มวางกุหลาบไว้บนโต๊ะทำงาน จัดพื้นที่ให้โดยเฉพาะเพื่อไม่ให้รุกรานพื้นที่ทำงานมากจนเกินไป และเพื่อไม่ให้กลีบงามเกิดช้ำขึ้น ทะนุถนอมจนเกิดคำถามใหม่ตามมาจากปากของครูศิลปะสาว

คำถามที่ว่า คือ

ซื้อให้แฟนหรือเปล่าคะเนี่ย

            กันต์กวีมองหน้าณัชชาด้วยอารามตกใจที่ฉายชัดในดวงตา แต่หลังตั้งหลักได้ก็กลับส่งยิ้มกลบเกลื่อนกลับไป

            บุคคลที่สามเดินตามเข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน ภาณุรัตน์ส่งยิ้มกว้างทักทายทั้งณัชชาและกันต์กวี ก่อนจะทำตาโตเมื่อสังเกตเห็นกุหลาบขาววางอยู่บนโต๊ะเพื่อนร่วมงาน อาการเลิ่กลั่กตามมาให้เห็น ก่อนที่ครูคณิตจะโพล่งถามตามประสาคนปากไว มีใครซื้อมาให้อีกแล้วเหรอครับ? โห ครูกวีนี่ก็เนื้อหอมใช่ย่อยแฮะ!”

            เสียงหัวเราะคิกดังออกจากปากณัชชา ส่วนเสียงปฏิเสธแข็งดังออกมาจากปากของกันต์กวี เปล่าครับ! ผมซื้อมาเองน่ะ

            อ้าวหนุ่มนอกถึงกับเหวอ มองหน้าณัชชาที่ยังคงหัวเราะคิกไม่หยุดแล้วก็กล่าวเสียงอ่อย โธ่ ครูไมครับ อย่าขำมากอย่างนั้นสิ...เปลี่ยนกลับไปมองกันต์กวีอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสาวเจ้ายอมหยุดหัวเราะแล้ว แล้วครูกวีซื้อมาให้ใครเหรอครับ

            บังเกิดความเงียบขึ้นเหนือโต๊ะของครูอังกฤษเป็นเวลานาทีกว่า

            ในจังหวะที่ภาณุรัตน์คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมตอบเป็นแน่แท้ และเขากำลังจะขอโทษที่ถามคำถามนั้นออกไป กันต์กวีก็เปล่งเสียงตอบมาพอดี

            เป็นคำตอบที่หนักแน่น มั่นคง แต่ก็มีแววชวนให้ใจหายแฝงอยู่ลึกๆ

            ให้เพื่อนน่ะครับ

 

 

[3.]

 

            วันนี้เป็นวันที่สองกุมภาพันธ์

            สำหรับคนอื่นอาจไม่มีความสำคัญใดๆ เป็นพิเศษ ก็แค่วันอังคารธรรมดาวันหนึ่ง แต่สำหรับกันต์กวีแล้ว... วันนี้เป็นวันที่สำคัญไม่แพ้วันอื่นในจำนวนสามร้อยหกสิบห้าวันเลยทีเดียว

            ไม่ใช่วันเกิดของใคร หรือวันฉลองครบรอบโอกาสมงคลไหนๆ แต่เป็นหนึ่งในวันที่เขาเคยรู้สึกเสียใจที่สุดเมื่อหลายปีก่อน

            วันที่สองเป็นวันที่เขาเสียเพื่อนคนสำคัญไปตลอดกาล

            ด้วยเหตุดังกล่าว เขาจึงมักเดินทางไปยังวัดที่บรรจุอัฐิของเพื่อนคนนั้นไว้ในทุกวันที่สองกุมภาพันธ์ เมื่อสมัยยังเด็กก็มากับพ่อกับแม่บ้าง ไม่ได้มาทุกปีเพราะจะเดินทางเองก็ไม่สะดวก จนกระทั่งโตขึ้นมหาวิทยาลัยขึ้นมาหน่อย เขาจึงเดินทางมาเอง และตั้งแต่นั้นเขาก็มาทำบุญที่วัดทุกปี

            ปีนี้เองก็เช่นกัน

            ด้วยเหตุนั้น เขาจึงซื้อกุหลาบติดมือมาด้วยหนึ่งช่อก่อนเข้าโรงเรียน

            และถึงตอนนี้ มันก็ยังคงนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา... กันต์กวี รวีเรืองรอง ที่ยังคงนั่งเก็บงานอยู่บนโต๊ะ ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเลิกเรียน และทั้งห้องพักครูก็เหลือครูอยู่กันเพียงไม่กี่คน

            อนิวรรต วสุธาธาร ครูแนะแนวหนุ่มที่บังเอิญผ่านห้องพักครูเห็นเข้า จึงเอ่ยปากทักตามวิสัย ดอกไม้สวยนะครับ ครูกวี

            เขาเพียงแต่รับคำในลำคอ

            ครูกวีซื้อมาหรือครับ

            อีกครั้งที่เขาตอบรับเสียงแผ่ว ครับ

คนที่ได้ไปคงดีใจนะครับ

            สีหน้าของกันต์กวีหมองลงชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนไปมีท่าทีเหมือนฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงขยับมือไปดึงกุหลาบออกมาหนี่งดอกด้วยท่าทางราวยังลังเล

            แต่วินาทีต่อมา คนที่นึกฉงนกลับเป็นอนิวรรต วสุธาธาร

            กุหลาบขาวถูกยื่นส่งให้ครูแนะแนว

            และสิ่งที่คนให้กล่าวแทนคำตอบจากคำถามในนัยน์ตาสีเข้ม พร้อมรอยยิ้มบางๆ ก็คือ

            ผมซื้อมาให้เพื่อนน่ะครับ

 

            และให้คุณ... เพื่อนคนที่ทำให้ผมนึกถึงเพื่อนคนนั้นทุกครา

 

 

END

-----------------------------------------------...

สรุป
- วันที่สองกุมภา กันต์กวีซื้อกุหลาบขาวเข้าโรงเรียน
- ซื้อไปเพื่อไปทำบุญและไหว้ที่เก็บอัฐิของศรตอนเลิกเรียน
- ตอนก่อนไปบังเอิญได้คุยกับครูเคน
- เลยส่งกุหลาบให้ครูเคนหนึ่งดอก ด้วยเหตุผลที่ว่าครูเคนทำให้กันต์กวีนึกถึงเพื่อนคนนั้นอยู่ลึกๆ
(จริงๆ แล้วเป็นคำขอบคุณกลายๆ ด้วย เพราะการที่ได้เจอครูเคน ทำให้กันต์กวีรู้ความรู้สึกของตัวเอง ได้ทบทวนอะไรหลายอย่าง แล้วก็ได้กลับมายิ้มจากใจอีกครั้ง)

------------------------------------------------...

ไม่ทันวันที่สองกุมภาจนได้... (หัวเราะ)
เรื่องนี้สปีดมาก เลยตัดรายละเอียดไปเยอะ เอาหลักๆ ก็เท่านี้ เลยใช้เทคนิค Flash Fiction ตามครูเอมด้วยฮะ สนุกดี XD

เทอมนี้ยังเหลืออีก... //นับนิ้ว
น่าจะประมาณสามสี่เอนทรี่ย์ได้ฮะ (เอาแค่เฉพาะที่คิดว่าเขียนไหวและคิดได้แล้ว)
ยังไงก็จะพยายามเขียนออกมาอีกฮะ >_<

 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ จอร์จจจจจ อ่านช่วงครูไม ครูซัน ครูกวีแล้วอมยิ้ม พออ่านถึงช่วงตอนเย็นแล้วมันแฝงความเศร้าแฮะ แต่คงเหมือน#4 เศร้าแต่มั่นคงและชัดเจนค่ะ
อ่านแล้วอิมแพคโดยไม่ต้องกินแรงอ่านดีครับ
แบบน้ผมค่อยร่วมอ่านได้หน่อย แหะๆ

แต่อ่านแล้วมันได้ความรู้สึกจริง ๆ นะครับ
มันดูนิ่ง แต่มั่นคง
เหมือนจะเดาคนได้ แต่จังหวะที่ให้มาแบบไม่รู้ตัวเลย

รอดูต่อไปครับ

#4 By โคค่อน on 2010-02-04 14:34

เจ๊ยยย หนึ่งปีแล้วเร้ออออ
จำได้ว่าปีที่แล้วเราวาด Fanart ให้วันที่ 2 เดือน 2 นี่นา *กลับไปคุ้ยของเก่า*

http://rethy04.exteen.com/20090204/cs-fs-kawee

ดีใจจังที่ปีนี้ครูกวียิ้มได้ ไม่เหมือนปีที่แล้ว
ถึงจะรู้สึกโหวงๆเล็กน้อยพอเป็นฉากครูเคนก็เถอะ...

ช่วงนี้เลยใช้ Flash Fiction กันใหญ่เลย
สั้นๆ ได้ใจความดีค่ะ confused smile

#3 By Rethy's on 2010-02-03 22:56

น้ำตาจะไหล...

อ่านตั้งแต่ที่ทำงานแล้วล่ะครับ (แอบอ่านเอาน่ะ - หัวเราะ) ตอนแรกที่เปิดขึ้นมาก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเห็นชื่อ main character และได้อ่านเนื้อเรื่องแล้ว ความรู้สึกบางอย่างก็แร่นลิ้วขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ขอบคุณจริงๆครับที่ยังเขียนถึงครูเคน ขอบคุณจริงๆที่ยังนึกถึงกัน...

ถ้าเป็นในฟิค...ฉากถัดไปครูเคนคงเผลอเลิกคิ้ว ก่อนจะรับดอกกุหลาบดอกนั้นมาไว้ในมือพร้่อมรอยยิ้มจางๆตามนิสัย ในใจคงรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนยิ้มยากอย่างครูกวี แล้วก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผ่านการกระทำนั้นมาด้วย

ความปรารถนาดีจากครูกวี คงส่งถึงครูเคนอย่างแน่นอนครับ...

surprised smile

#2 By aki on 2010-02-03 20:04

ฟิค0202ของครูกวี อ่านทีไร หัวใจก็ยังหล่นตุ้บไปอยู่แถวตาตุ่มทุกทีสิน่า ใจหายไปกับครูกวีทุกที

อ่านมาถึงฉากสุดท้ายถึงกับสะดุดหัวคะมำเล็กน้อยกับฉากยื่นกุหลาบให้ครูเคน...

นี่มัน... 0111!!!!

(/โดนโบกปลิว)

อ่านมาจนถึงท้ายเรื่อง... หา? นี่ก็flash fiction เรอะ? (/หัวเราะ) สั้นกระชับ แต่ยังคงเอกลักษณ์ที่ทิ้งความรู้สึกว่างโหวงไว้ให้คนอ่านเหมือนเดิมเลยค่ะ (สั้นลง แต่ดาเมจร้ายแรงไม่เปลี่ยน 555)

#1 By irindel on 2010-02-03 00:35